‘Pas de chat, drie vier, plié, en vijf zes zeven acht. Kruiselings door de zaal, jeté, kom terug naar de barre, battement, strek die voeten, goed zo en nog een keer,’ zeg ik, ‘doe maar even verder.’ Ik hoor mezelf praten, muziek weerklinkt: een vereenvoudigde versie van Chopin op piano. Mijn vierdeklassertjes doen het prima, wat kunnen ze al veel. Klassiek ballet leren ze bij mij, een aantal uurtjes elke week, sommigen komen me wel eens wat vertellen voor of na de les. Ik vraag niet naar hun verhaal, maar er zijn er die het bij mij toch kwijt willen. Dit jaar heb ik tien meisjes in mijn groep en ook één jongen. Elk kind is tien prachtige jaren jong. Ze komen altijd, allemaal.

Vandaag ben ik er maar ik ben er niet.

Hoe lang is het geleden dat ik mijn eerste danspasjes zette? Zo’n twintig jaar, schat ik. Mam vond het prima, al had ze zelf niks met ballet, zei ze. Ze vond het fijn dat ik er een hobby in vond die ik volhield, en graag. Ook toen het niet bij een hobby bleef, zou ze me blijven aanmoedigen, brengen en weer ophalen, de ups en de downs met mij doorstaan. ‘Kop op liefje, we nemen samen een chocolademelk, doe eens wat anders, denk even niet aan je volgende opvoering.’ Wat konden we het samen gezellig hebben.

De wereld rond heb ik gedanst. Niets wou ik missen. Nu ben ik terug, mijn vaste pied-à-terre is hier in hartje Brussel. Bij mijn lessen doe ik nog een heleboel extra dat jonge dansende mensen blij en fit maakt, of dat jonge fitte mensen aan het dansen maakt. Ik wil nog altijd niets missen.

Mam, hoe zou het zijn als ik jou moest missen? Doe me dat niet aan.

Vandaag zie ik maar ik kijk niet echt.

Wie had dat nou kunnen denken, mam, dat het zo zou gaan? Nog geen jaar geleden lachten we, we waren samen zesenzestig: jij tweeënveertig en ik vierentwintig. Je was een jonge mama en de tijd was gevlogen, en nu vloog ik jouw nest voorgoed uit. Een nieuwe start, mijn eigen leven, een studio op de derde verdieping. Nog geen vriend, of toch geen vaste, maar dat is iets waar jij niet in kwam neuzen. Wat hadden we plezier en wat genoten we van het tuinfeest voor jouw verjaardag en mijn beginnende vrijheid, met jouw vrienden die ook de mijne waren en mijn vrienden die ook de jouwe waren.

De zomer was voorbij en alles werd anders. Een vreemd monster maakte zich van je meester. Sommige woorden stonden nooit in jouw woordenboek: zaniken, zeuren, kneuten, kankeren. En toch is het net dat laatste, een kanker, een agressieve hersentumor, die het van je overnam. Hij ging aan de haal met jouw stralende ogen, jouw lach, jouw grapjes (soms ook flauwe). Hoe je je ook wilde vastklampen aan die ene strohalm… niets mocht baten. Je huid werd grauw, je greep slap, je blik afwezig. Acht maanden zijn nu voorbij en die tumor lijkt niet te verslaan, de eindeloze rij witte jassen ten spijt. Ik voel me machteloos en boos, ik bal mijn vuisten en ga ertegenaan, nee, niet jij! Niet wij!

Vandaag hoor ik maar ik luister niet. ‘Juf! Ju-uuf! Juf! De muziek is gestopt!’

Langzaam kom ik terug uit mijn dromerij. Van de strakke blauwe zomerlucht waar ik wazig naar stond te staren uit het grote raam in het leslokaal. Nu pas merk ik: mijn blik was blijven hangen op de X-vorm die twee hoog-hoger-hoogstvliegers daarboven moeten hebben achtergelaten als stille getuigen van de doortocht van Air Soleil van punt A naar punt B.

‘Sorry, ik was even weg.’

Na een blik op de klok zeg ik ‘Tot volgende week!’ Op mijn gsm zie ik een bericht en twee gemiste oproepen. Ik kijk en luister (nu wel): mam is opnieuw opgenomen. Kom snel.

Haastig grabbel ik mijn autosleutels om me holderdebolder in het verkeer te storten. Rood licht, word groen, en wel nu! Kom op, snel is niet snel genoeg. Mam, ik kom eraan!

De ziekenhuislift is me te traag en dus hol ik de trappen op. Buiten adem kom ik aan. ‘Mam, hier ben ik. Màm! Ik ben er! Hóór me dan!’

Mama, lieve mama, ik ben te laat. Je bent er niet meer. Je bent nu niet meer bij ons. Zeg me – zeg me dan: hoe moet dat nu? Jou missen?